فیلم Last Tango in Paris 1972

«ژَن» (ماریا اشنایدر) در جست‌وجوی آپارتمان است که در یک واحد خالی با «پل» (مارلون براندو) — مردی شکارچی‌صفت — برخورد می‌کند و او را مورد تجاوز قرار می‌دهد. مشخص می‌شود که پل اخیراً همسرش را به‌خاطر خودکشی از دست داده و کاملاً در عذاب، سردرگم و تقریباً وحشی‌منش نسبت به این دختر رفتار می‌کند. او آپارتمان را اجاره می‌کند و ژَن بارها بازمی‌گردد؛ همیشه...

«ژَن» (ماریا اشنایدر) در جست‌وجوی آپارتمان است که در یک واحد خالی با «پل» (مارلون براندو) — مردی شکارچی‌صفت — برخورد می‌کند و او را مورد تجاوز قرار می‌دهد. مشخص می‌شود که پل اخیراً همسرش را به‌خاطر خودکشی از دست داده و کاملاً در عذاب، سردرگم و تقریباً وحشی‌منش نسبت به این دختر رفتار می‌کند. او آپارتمان را اجاره می‌کند و ژَن بارها بازمی‌گردد؛ همیشه با همان قاعده‌ی بی‌نام و بی‌تعهد، و رابطه جنسی کم‌کم برای هر دویشان به نوعی وسواس ظاهری تبدیل می‌شود. پرسش این است که آیا آن‌ها می‌توانند همچنان از نظر عاطفی بی‌تفاوت بمانند، وقتی قرارهایشان شدت می‌گیرد، برای او خفت‌آورتر می‌شود و در نهایت کاملاً اعتیادآور می‌گردد؟ ژَن در همه‌ی جهات مطیع است و مانند خیلی چیزهایی که به‌راحتی سرو می‌شوند، این رابطه جنسی به‌زودی دیگر عطش او را فرو نمی‌نشاند؛ پل باید این زن جوان را کاملاً تحت کنترل بگیرد. در عین حال ژَن نامزد فیلم‌سازی جوان به‌نام «تام» (ژان-پیر لود) است که از خطاهای نامزدش بی‌خبر و خوشبختانه ناآگاه باقی می‌ماند. در پایان باید ژَن خودش کنترل زندگی‌اش را به‌دست بگیرد—اما کدام راه را انتخاب خواهد کرد؟ برای فیلمی که ذاتاً درباره‌ی اشتیاق است، این اثر کاملاً سرد و بدون شیمی واقعی بین این دو نفر است. برتولوچی ما را در معرض برهنگی زنانه‌ی طولانی و غیرضروری، سکانس‌های جنسی بدآهنگ و دیالوگ‌هایی بیش از حد قرار می‌دهد که نه بخشی‌خورِ حرارت که صرفاً پخش‌وپاشی محتوای جنسی‌اند؛ مجموعه‌ای از صحنه‌های جنسی تحمیلی که نه به براندو کمک می‌کند و نه به اشنایدر که اندکی طبیعی‌تر به نظر می‌رسد. اگر قرار بود نگاهی نافذ به روان انسان، غرایز یا وابستگی‌ها باشد، متأسفانه همه‌چیز کند، تکراری و ناپخته است. این فیلم برای من نبود.