فیلم Come and See 1985

این فیلم احتمالاً بهترین پاسخ به شیوهٔ هالیوودیِ ساخت فیلم‌های جنگی است. تاریک، خشن و منزجرکننده است — و همهٔ این‌ها به طور عامدانه و با زبانِ سینمایی قوی‌ای ارائه شده‌اند. خط اصلی داستان حول جوانی به نام فلیورا (اجرای درخشانِ الکسی کراوچنکو) می‌چرخد که همراه با آنچه قابل خوردن بوده از مزرعهٔ خانوادگی‌اش در بلاروس به زور اسلحه توسط نیروهای نازی گرفته می‌شود. آنچه...

این فیلم احتمالاً بهترین پاسخ به شیوهٔ هالیوودیِ ساخت فیلم‌های جنگی است. تاریک، خشن و منزجرکننده است — و همهٔ این‌ها به طور عامدانه و با زبانِ سینمایی قوی‌ای ارائه شده‌اند. خط اصلی داستان حول جوانی به نام فلیورا (اجرای درخشانِ الکسی کراوچنکو) می‌چرخد که همراه با آنچه قابل خوردن بوده از مزرعهٔ خانوادگی‌اش در بلاروس به زور اسلحه توسط نیروهای نازی گرفته می‌شود. آنچه بعد رخ می‌دهد، روایت فرار او از دست اسیرکنندگانش، پیدا کردن یک تفنگ قدیمی و تصمیمش برای پیوستن به کمونیست‌هایی است که با شانس‌هایی تقریباً غیرقابل‌غلبه در برابر نیروی متجاوز و سنگین‌سلاح می‌جنگند. چیزی که واقعاً تاثیرگذار است، سادگی تولید فیلم است. خبری از افکت‌های ویژه یا جلوه‌های بصری (CGI) نیست؛ داستانی ساده به شیوه‌ای روایت می‌شود که گاه بسیار بی‌رحمانه و گاه بسیار تأثیرگذار است. بی‌رحمی انسان نسبت به انسان در اینجا به شکل برجسته‌ای به تصویر کشیده شده و ارتشی متجاوز نشان داده می‌شود که در تقریباً همه سطوح هیچ نشانه‌ای از انسانیت ندارد. تجربه‌های این جوان واقعاً هولناک‌اند، اما نمایش آنها لزوماً با صحنه‌های گرافیکی همراه نیست — با این حال فیلم برای افراد ضعیف‌القلب مناسب نیست. فیلم آنچه رخ می‌دهد را نشان می‌دهد، اما الم کلیموف فضای زیادی را برای پروراندنِ تخیل تماشاگران باقی می‌گذارد تا شاید بتوانند زشتیِ واقعیِ جنگ، قتل‌های اتفاقی و ویرانی را که احتمالاً از بی‌هدفی و بی‌اطلاعی فاتحان در مورد کارشان تشدید شده است، تکمیل کنند. فیلم تقریباً این متجاوزان را به وحشی‌ترین حیوانات شبیه می‌سازد که از رنج و ستم و بدخواهی خود لذت می‌برند. پایانِ فیلم نوعی احساس انتقام یا بازپس‌گیری را در خود دارد، اما به طرز عجیبی کاملاً رضایت‌بخش نیست؛ خستگیِ عاطفیِ تماشاگر مدت‌ها قبل آغاز شده و هرچند سرنوشتِ این قلدرهای متحد‌اللباس عادلانه به‌نظر می‌رسد، اما به‌نوعی ناکافی است. ریتم فیلم آرام و ملایم است؛ می‌توان آن را تقریباً به شکل دفترچهٔ تصویری‌ای دانست که فلیورا در مسیرش با افراد مختلف روبه‌رو می‌شود و از آنها پنهان می‌گردد و ما ترس‌ها و خطرات او را همراهی می‌کنیم. این فیلم واقعاً ارزش دیدن دارد، اما دیدنش آسان نیست.