فیلم Great Expectations 1946

اگر زمانی این فرصت را داشتم که مثل مگس روی دیوار یک گفت‌وگو را بشنوم، قطعاً گفت‌وگوی بین چارلز دیکنز و دیوید لین را انتخاب می‌کردم. اینکه لین چگونه توانست شخصیت‌های دقیق و پرداخت‌شدهٔ دیکنز را این‌قدر استادانه تصویر و دراماتیزه کند، شگفت‌آور است. در این داستان که شاید کمتر شناخته‌شده باشد، «پیپ» (تونی واگر) در گورستانی مرموز با یک زندانی فراری روبه‌رو می‌شود وقتی...

اگر زمانی این فرصت را داشتم که مثل مگس روی دیوار یک گفت‌وگو را بشنوم، قطعاً گفت‌وگوی بین چارلز دیکنز و دیوید لین را انتخاب می‌کردم. اینکه لین چگونه توانست شخصیت‌های دقیق و پرداخت‌شدهٔ دیکنز را این‌قدر استادانه تصویر و دراماتیزه کند، شگفت‌آور است. در این داستان که شاید کمتر شناخته‌شده باشد، «پیپ» (تونی واگر) در گورستانی مرموز با یک زندانی فراری روبه‌رو می‌شود وقتی برای رسیدگی به قبر مادر مرحومش رفته است. با وجود ترسش، او به آن مرد غذا می‌دهد و او را از زنجیرهایش رها می‌کند. سال‌ها بعد، مرد ثروتمندی محلی و بخت‌برگشته به نام «خانم هاوی‌شم» (مارتیتا هانت با اجرای بسیار مقتدر) از او می‌خواهد با «استلا» (ژان سیمونز)، دختری واقعاً ناخوشایند و لوس، رفت‌وآمد کند. چند سال جلوتر، پیپ (اکنون جان میلز) با دخالت یک وکیل مهربان و دانا، فرانسیس ال. سالیوان، از زندگی روستایی نجات می‌یابد؛ وکیل اطلاع می‌دهد که پیپ قرار است از یک نیکوکار ناشناس مستمری و ارثی دریافت کند که زندگی‌اش را دگرگون می‌کند — و واقعاً هم همین اتفاق می‌افتد. به‌زودی او و هم‌اتاقی جدیدش «آقای پاکت» (الک گینس) در زندگیِ تازه‌ای غرق رفاه می‌شوند. دیکنز در نام‌گذاری شخصیت‌هایش (پیپ، پاکت، جاگرز، پامبل‌چوک و مگ‌ویچ) به‌طرزی خوش‌آهنگ و بازیگوشانه عمل کرده؛ این نام‌ها فضای بیشتری به تخیل شما می‌دهند تا شخصیت‌ها، ویژگی‌ها و ضعف‌هایشان را بسازد. لین با استفاده از نور و سایه، موسیقی کم‌حرف و مؤثر والتر گوهر و بازی فوق‌العادهٔ جمعی بازیگران، ما را به‌خوبی در دل داستان فرو می‌برد، در حالی که پیپ کم‌کم به منبع آن سخاوت عظیم پی می‌برد و البته رابطه‌اش با استلای بزرگ‌سال (والری هابسن) ممکن است چگونه شکل بگیرد، به پایان برسد یا فروبپاشد. دیکنز اهل احساساتِ افراطی در داستان‌هایش نبود و برای همین من از او سپاسگزارم — و خب، می‌دانید که خوشی‌ها هرگز برای مدت طولانی دوام نمی‌آورند...!