فیلم The Best Man 1964

با نزدیک‌شدن روند نامزدی ریاست‌جمهوری به اوج آشفته‌اش، دو نامزد پیشتاز در بن‌بست قرار گرفته‌اند. "راسل" (هنری فوندا) که انسان‌بااصولی است و "کنت‌ول" (کلیف رابرتسون) که زیرک‌تر است، هر دو تلاش می‌کنند موافقت رئیس‌جمهور پیشین، "هاکستادر" (لی تریسی)، را به دست آورند، در حالی که اولی می‌کوشد از آلوده‌شدن کل فرایند به مسائل شخصی و خیانت‌های پشت‌پرده جلوگیری کند. مانند بسیاری از فیلم‌هایی که روند...

با نزدیک‌شدن روند نامزدی ریاست‌جمهوری به اوج آشفته‌اش، دو نامزد پیشتاز در بن‌بست قرار گرفته‌اند. "راسل" (هنری فوندا) که انسان‌بااصولی است و "کنت‌ول" (کلیف رابرتسون) که زیرک‌تر است، هر دو تلاش می‌کنند موافقت رئیس‌جمهور پیشین، "هاکستادر" (لی تریسی)، را به دست آورند، در حالی که اولی می‌کوشد از آلوده‌شدن کل فرایند به مسائل شخصی و خیانت‌های پشت‌پرده جلوگیری کند. مانند بسیاری از فیلم‌هایی که روند سیاسی آمریکا را به تصویر می‌کشند، این فیلم نیز سناریویی ارائه می‌دهد که در آن به‌ندرت بهترین‌ها پیروز می‌شوند و آنچه «سرزمین آزادی» خوانده می‌شود، چندان همان‌طور نیست که انتظار می‌رود. هیچ‌یک از این نامزدها واقعاً لایق آن مقام نیستند؛ همه‌چیز به این می‌رسد که کدام‌یک حاضر است تا چه حد به زیرِ خطّ اخلاقی برود و آبروی دیگری را لکه‌دار کند. فوندا و رابرتسون هر دو بازی خوبی ارائه می‌دهند، اما در برابر بازی حساب‌شده و حیله‌گرانه لی تریسی کم‌رنگ می‌شوند—بازی تریسی طوری است که باورپذیر می‌کند او روزگاری صاحب منصب ارشدی بوده است. ریتم فیلم مناسب است و پر از دسیسه؛ تا پیش از گشایش نهایی هم مطمئن نبودم چه کسی پیروز خواهد شد. پایان فیلم را دوست داشتم، اگرچه کمی به‌نظر فرار از انتخاب می‌آمد، انگار نویسنده (گور ویدال) هم نمی‌خواست تصمیم صریحی بگیرد. هیچ‌کس کاملاً بد نیست و هیچ‌کس کاملاً خوب هم نیست—اما آیا سازش همیشه بهترین پاسخ است؟ فیلم خوبی است.